عنصر هليوم با سرعت به درون هسته خورشيد وارد مىگردد و هسته خورشيد پر از هيدروژن است و به مقدار آنچه وارد هسته خورشيد مىشود ، هيدروژن از هسته مذكور خارج مىگردد و به هليوم تبديل مىشود . همين داخل شدن و بيرون شدن و تبديل آن به هليوم ، نور ، انرژى و حرارت را توليد مىكند . و چنانچه اين تعامل هسته‌اى نمىبود ، آفتاب در داخل هسته خود خزيده و بخاموشى مى گراييد . ادعا مىشود هنوز 40 فيصد هيدروژن خورشيد از بين نرفته ، ولى پس از يك مدت طولانى و يا روى عوامل ديگر ، روزى قسمت عمده هيدروژن مذكور مصرف شده و خورشيد به آخر خود مى رسد ( كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى ) اين مدت معين تنها براى خورشيد نيست كه براى همه موجودات مادى مىباشد كه از آيه سوم سوره مباركه احقاف بدست مىآيد . بهر حال همين تعامل هسته‌اى است كه فيض خورشيد را دوامدار مىسازد و گرنه جرم او ظرفيت چنين سخاوت پايدارى را نداشت . آيا اين تعامل هسته‌اى در همه ستاره‌گان خورشيدى است يا در دسته مخصوص از آنها و يا مخصوص خورشيد ما است ؟ سئوالى است كه علم بايد جواب آن را بدهد .